Właściwa posługa katechisty w parafii polega na głoszeniu katechez ewangelizacyjnych adresowanych do osób dorosłych (oraz dzieci i rodziców, a także rodziców i młodzieży), które uczestniczą w procesie przygotowania do przyjęcia sakramentów (chrztu, bierzmowania, spowiedzi, Komunii Świętej, małżeństwa). Ponadto koncentruje się wokół: ewangelizacji poprzez różnego rodzaju media; głoszenia Ewangelii na współczesnych areopagach ewangelizacji; młodzieży, która zrezygnowała z lekcji religii; osób, które żyją w związkach niesakramentalnych lub odeszły z Kościoła.
Katechiści nie są przekazicielami własnych pomysłów na życie, oni mają przepowiadać słowo Boże w imieniu Kościoła, prowadzą nauczanie w jedności z całym Kościołem i jego pasterzami, są znakami Kościoła, w którego posłannictwie uczestniczą” – mówił przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.1
Metropolita poznański zauważył też, że pełnienie zadań katechisty nie jest jedynie zadaniem do wykonania, ale szukaniem drogi do świętości.
Katechista przyjmuje swoje powołanie jako dar Boży służący wspólnocie Kościoła. Stawanie się darem Boga dla innych wyzwala w nim potrzebę coraz większego rozwoju swego powołania. To wszystko może dokonać się tylko w łączności z wiarą głoszącego” – mówił abp Gądecki.2
W swoim Liście Apostolskim w formie “MOTU PROPRIO” Papież Franciszek pisze tak:
Tak szczególna funkcja, jak ta pełniona przez katechistę, ukonkretnia się pośród innych posług obecnych we wspólnocie chrześcijańskiej. Katechista jest bowiem powołany przede wszystkim po to, by wyrazić swoje kompetencje w posłudze duszpasterskiej przekazywania wiary, która rozwija się na różnych swych etapach: od pierwszego głoszenia, które wprowadza w kerygmat, przez nauczanie, które czyni świadomymi nowego życia w Chrystusie i przygotowuje w szczególności do sakramentów inicjacji chrześcijańskiej, aż po formację stałą, która pozwala każdemu ochrzczonemu być zawsze gotowym „do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei” (1 P 3, 15). Katechista jest zarazem świadkiem wiary, mistrzem i mistagogiem, towarzyszem i pedagogiem, który naucza w imieniu Kościoła. To tożsamość, która tylko poprzez modlitwę, studium oraz bezpośredni udział w życiu wspólnoty może rozwinąć się w odpowiedni sposób i z odpowiedzialnością (por. Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji, Dyrektorium o katechezie, 113).
Nie można negować zatem, że „wzrosła świadomość tożsamości oraz misji świeckiego w Kościele. Dysponujemy licznym laikatem, choć niewystarczającym, z zakorzenionym poczuciem wspólnotowym i wielką wiernością zaangażowaniu w miłość, katechezę, celebrowanie wiary” (Evangelii gaudium, 102). Wynika stąd, że otrzymanie posługi świeckiej, takiej jak katechista, wyciska mocniejszy akcent na zaangażowaniu misyjnym, charakterystycznym dla każdego ochrzczonego, które musi realizować się jednakże w pełnej formie świeckiej, bez wpadania w jakikolwiek wyraz klerykalizacji3.